Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño

Ronnie Wood & his Ammo Band: Un stone bien acompañado

Ronnie Wood, su Ammo Band y la compañía de Imelda May, llegaron al Razzmatazz para ofrecer una buena dosis de rock ‘n’ roll. Tan solo eso, pero es lo que nos gusta.

PUBLICITAT

Dice el refranero popular que “a falta de pan buenas son tortas”. Pero claro, siempre dependerá de lo buenas que sean dichas tortas. En el caso que nos ocupa, las roscas (por llamarlas de otro modo) adquirieron un gustillo y textura negroide que nuestro paladar debía saborear con pulcritud.

A nadie se le debería escapar lo que The Rolling Stones han hecho para llevar la música negra (léase blues, soul, reggae, etc…) al estatus que le pertenece por decreto natural. Ronnie Wood, integrante de la formación desde 1975, no puede obviar ese loable objetivo y con su dinámica Ammo Band y con las colaboraciones (en el terreno vocal) de Imelda May (desaprovechada) y la muy activa Chanel Haynes (corista habitual de los Stones en las últimas giras), ofrece, en esta gira en solitario, un extenso repaso a la música negroide que le ha marcado.

Wood no es un “frontman” con grandes aptitudes para ese importante cargo. Sin embargo, oculta su frágil voz con estampa de jefazo y esas tremendas dotes guitarrísticas que alguien supremo le ha otorgado. A ello deberíamos sumarle la osadía de, por ejemplo, robarle el lucimiento a Haynes para marcarse un Chain of fools (Aretha Franklin) sobrecogedor, de lo mejor de la velada.

Seguramente, el de Hillingdon, tan solo puede alborozar al público con temas de los Stones en los que participó compositivamente. En este corto viaje, aparecieron la introductoria It’s only rock ‘n’ roll (but I like it), Hey Negrita, la preciosa Honky Tonk (perfecta lectura country del clásico Honky Tonk Women), con la colaboración de una violinista o la descomunal Can’t you hear me knocking.  De todos modos, el sabio guitarrista se las agenció para lograr otros momentos soberbios.

Coqueteó con composiciones propias como Show me (Chuck Berry siempre presente), la balada Mystifies me o Outlaws (Dire Straits hicieron mucho daño) y se lució con covers admirables. En el amplio apartado de versiones, destacaríamos el Am I grooving you (Freddie Scott), Take it easy (sensacional rocksteady de Hopeton Lewis), la formidable Seven days (Bob Dylan), Baby what you want me to do (Jimmy Reed), Boogie disease (Doctor Ross) o un glorioso Spoonful (Willie Dixon).

Sin el grandioso Rod Stewart dirigiendo operaciones, el señor Wood (vecino barcelonés) también quiso recordar la época Faces. De ella sonaron Flying, Ooh La La, y Stay with me, penetrante despedida.

Ronnie Wood demostró (no únicamente) en el Guitar solo de los bises, por qué el dúo Jagger/Richards lo ficharon cuando era necesario. Este tipo cuadra perfectamente con la idea que siempre han tenido The Rolling Stones: glorificar la black music.; cuentos chinos para otros.

En un Razzmataz que no se llenó del todo, el músico británico sentó cátedra, aunque su impulso de líder, obscureció a una Imelda May que quizás necesitaba más cancha. En cualquier caso el concierto merece clasificarlo con un notable alto. Un Stone es un Stone.

Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Chanel Haynes, Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Chanel Haynes, Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Imelda May, Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Imelda May, Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Imelda May, Ronnie Wood | © Víctor Parreño

Autores de este artículo

Picture of Víctor Parreño

Víctor Parreño

Me levanto, bebo café, trabajo haciendo fotos (en eventos corporativos, de producto... depende del día), me echo una siesta, trabajo haciendo fotos (en conciertos, en festivales... depende de la noche), duermo. Repeat. Me gustan los loops.

PUBLICITAT

Continguts relacionats

Micah P. Hinson en Sidecar. Photo © Víctor Parreño / Qualsevo

Micah P. Hinson: ¿Genio o embaucador?

Micah P. Hinson, el enfant terrible del indie folk americano, agotó las entradas del Sidecar para presentar su último trabajo: ‘When I shoot at you with arrows, I will shoot to destroy you’ (Full Time Hobby, 2018), disco que se publicó a finales de octubre.

Concierto de Los Hermanos Cubero en Nits del Coliseum. © Víctor Parreño

Los Hermanos Cubero: Jarana vacilante

Los Hermanos Cubero celebraron, en el ciclo Nits del Coliseum, el bautizo de sus dos últimas criaturas discográficas. Fiesta a lo grande junto algunos de sus mejores amigos/colaboradores.

Portada - concierto Christina Rosenvinge

Christina Rosenvinge: Mirando hacia atrás sin ira

Tras 30 años de la publicación de su disco, titulado ‘Que Me Parta un Rayo’, la cantante española de rock Christina Rosenvinge celebró el pasado 4 de febrero un concierto, en la Paral·lel 62 de en Barcelona, en conmemoración a ese primer trabajo de estudio.

Concierto de The Hives en Barcelona. Foto © Víctor Parreño

The Hives: Nueva lección de contundencia

Los suecos The Hives sepultan en sudor y gritos a sus fieles de Barcelona en el concierto en la sala Razzmatazz, demostrando seguir tan en forma como siempre y presentando en sociedad su nuevo àlbum ‘The Death Of Randy Fitzsimmons’

Concierto de Morgan - Palau de la Música (Festival Mil·lenni). Foto © Aitor Rodero

Morgan: La conquista desde la honestidad

Comandados por Nina de Juan, Morgan triunfan en el Palau de la Música Calatana exhibiendo dosis de rock, blues y soul a partes iguales, dentro del 23 Festival Mil·lenni.

Club de Nit

De la feina a casa i de casa a la feina… ha de haver-hi alguna cosa més. Ser del club et dona accés a:

Subscriu-te!

T’està agradant el que veus? Forma part de la comunitat musical de Barcelona