Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño

Ronnie Wood & his Ammo Band: Un stone bien acompañado

Ronnie Wood, su Ammo Band y la compañía de Imelda May, llegaron al Razzmatazz para ofrecer una buena dosis de rock ‘n’ roll. Tan solo eso, pero es lo que nos gusta.

PUBLICITAT

Dice el refranero popular que “a falta de pan buenas son tortas”. Pero claro, siempre dependerá de lo buenas que sean dichas tortas. En el caso que nos ocupa, las roscas (por llamarlas de otro modo) adquirieron un gustillo y textura negroide que nuestro paladar debía saborear con pulcritud.

A nadie se le debería escapar lo que The Rolling Stones han hecho para llevar la música negra (léase blues, soul, reggae, etc…) al estatus que le pertenece por decreto natural. Ronnie Wood, integrante de la formación desde 1975, no puede obviar ese loable objetivo y con su dinámica Ammo Band y con las colaboraciones (en el terreno vocal) de Imelda May (desaprovechada) y la muy activa Chanel Haynes (corista habitual de los Stones en las últimas giras), ofrece, en esta gira en solitario, un extenso repaso a la música negroide que le ha marcado.

Wood no es un “frontman” con grandes aptitudes para ese importante cargo. Sin embargo, oculta su frágil voz con estampa de jefazo y esas tremendas dotes guitarrísticas que alguien supremo le ha otorgado. A ello deberíamos sumarle la osadía de, por ejemplo, robarle el lucimiento a Haynes para marcarse un Chain of fools (Aretha Franklin) sobrecogedor, de lo mejor de la velada.

Seguramente, el de Hillingdon, tan solo puede alborozar al público con temas de los Stones en los que participó compositivamente. En este corto viaje, aparecieron la introductoria It’s only rock ‘n’ roll (but I like it), Hey Negrita, la preciosa Honky Tonk (perfecta lectura country del clásico Honky Tonk Women), con la colaboración de una violinista o la descomunal Can’t you hear me knocking.  De todos modos, el sabio guitarrista se las agenció para lograr otros momentos soberbios.

Coqueteó con composiciones propias como Show me (Chuck Berry siempre presente), la balada Mystifies me o Outlaws (Dire Straits hicieron mucho daño) y se lució con covers admirables. En el amplio apartado de versiones, destacaríamos el Am I grooving you (Freddie Scott), Take it easy (sensacional rocksteady de Hopeton Lewis), la formidable Seven days (Bob Dylan), Baby what you want me to do (Jimmy Reed), Boogie disease (Doctor Ross) o un glorioso Spoonful (Willie Dixon).

Sin el grandioso Rod Stewart dirigiendo operaciones, el señor Wood (vecino barcelonés) también quiso recordar la época Faces. De ella sonaron Flying, Ooh La La, y Stay with me, penetrante despedida.

Ronnie Wood demostró (no únicamente) en el Guitar solo de los bises, por qué el dúo Jagger/Richards lo ficharon cuando era necesario. Este tipo cuadra perfectamente con la idea que siempre han tenido The Rolling Stones: glorificar la black music.; cuentos chinos para otros.

En un Razzmataz que no se llenó del todo, el músico británico sentó cátedra, aunque su impulso de líder, obscureció a una Imelda May que quizás necesitaba más cancha. En cualquier caso el concierto merece clasificarlo con un notable alto. Un Stone es un Stone.

Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Chanel Haynes, Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Chanel Haynes, Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Imelda May, Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Imelda May, Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Ronnie Wood | © Víctor Parreño
Ronnie Wood & his Ammo Band. Foto © Víctor Parreño
Imelda May, Ronnie Wood | © Víctor Parreño

Autores de este artículo

Picture of Víctor Parreño

Víctor Parreño

Me levanto, bebo café, trabajo haciendo fotos (en eventos corporativos, de producto... depende del día), me echo una siesta, trabajo haciendo fotos (en conciertos, en festivales... depende de la noche), duermo. Repeat. Me gustan los loops.

PUBLICITAT

Continguts relacionats

Concierto de Los Chichos en Barcelona. Foto © Òscar García

Los Chichos: El legado del arrabal

Los Chichos son historia viva de la España de la transición. Contadores de historias del arrabal llenas de verdad, han unido generaciones, como quedó constatado en su concierto en la Sala Apolo de Barcelona.

Concierto de Nation Of Language en Barcelona. Foto © Montse Melero Arjona

Nation of Language: Synth-pop romántico de otra era

El concierto de Nation of Language en Barcelona –el primero que el trío liderado por Richard Devaney hacía en nuestro país– capturó la magia de los grandes grupos del new wave frente a un público entregado en la sala 2 de Razzmatazz.

Kalush Orchestra. Foto © Aitor Rodero

Kalush Orquestra: Ucrania entre nosotros

Los ucranianos Kalush Orchestra, ganadores del último Festival de Eurovisión, llegaron a la sala Luz de Gas, en olor de multitudes, para gritar bien fuerte la reivindicativa Stefania y el resto de su repertorio.

Kaiser Chiefs concierto Razzmatazz. Foto © Miguel López Mallach

Kaiser Chiefs: Energía a medio gas

Los británicos Kaiser Chiefs presentan su último álbum ‘Duck’ (Polydor Records, 2019) en un previsible pero efectivo concierto en la sala Razzmatazz de Barcelona.

Club de Nit

De la feina a casa i de casa a la feina… ha de haver-hi alguna cosa més. Ser del club et dona accés a:

Subscriu-te!

T’està agradant el que veus? Forma part de la comunitat musical de Barcelona