Concierto b1n0 Barcelona
Concierto b1n0 Barcelona

b1n0, la banda de Barcelona que no te cansarás de ver

b1n0 probablemente sea uno de los grupos de los que se hablará mucho en 2020. Apolo fue testigo de su debut en compañía de Adriano Galante (Seward), Núria Graham y los hermanos Pau y Laia Vehí (North State).

PUBLICITAT

A algunos les llega de forma prematura, otros viven en la inopia toda la vida. Pero el común de los mortales descubre un buen día, muchas veces con sorpresa pero siempre con gran determinación, que por fin ya sabe qué le gusta y qué no. Al menos a cortes generales. No es algo mágico: solo ocurre que de tanto escoger, cada vez se escoge mejor (en el cine y en la música se ve clarísimo, pero hay aciertos importantes también con las cartas de los restaurantes, así como mejoras sustanciales en el sexo, en los temas de conversación…). Los que estábamos el viernes noche en la Sala Apolo de Barcelona sabíamos bien qué nos gusta y qué no. Y b1n0 nos gusta, nos gusta mucho.

La principal virtud de b1n0, su estructura, es también su mayor defecto. b1n0 se pronuncia bino e, igual que un tinto reserva, necesitaron unos años de botella para aumentar su potencial aromático y afinarse en boca. Es decir, desde que sus fundadores tuvieron la idea pasaron tres años para poder materializarla en este primer disco homónimo que acaban de publicar. Les costaba mucho cuadrar agendas y apetencias con sus colaboradores, según me contaba Laia Alsina, guitarrista en The Crab Apples y amiga de la banda, ya que desde el principio funcionan como una jam session: se juntan con unos y con otros, y entre todos van cocreando.

Y así resulta que no tienen vocalista. Tanto en el disco como, para gran gozo de los asistentes, en la presentación del mismo, les acompañan nombres tan interesantes como Adriano Galante, de Seward (4dr14n0 64l4n73 d3 53w4rd) —que es todo un personaje, encima del escenario se marcó tal performance que no me extrañaría que se lo rifaran las compañías de teatro experimental—; Núria Graham —que estuvo elctrizante sobre todo en K0RNULOV3—; así como los hermanos Laia y Pau Vehí (Phoac), de North State —cerrando el concierto arribísima con F33L—.

Esto de nutrirse de voces externas es lo mejor —le da a la música una frescura y una mutabilidad que seduce mogollón— y lo peor —en la presentación estaban pero yo me supongo que no siempre les podrán acompañar, y tirar de grabado probablemente le restará emoción al asunto—. Pero todo está por ver. Comenzaron con R0M4N71C153D V3R510N y no salió nadie. Solo había cuatro tíos sentados cada uno con su aparatito, como una formación de música clásica del año 2400, y sampleando la voz de Pau Vehí le metieron mucha caña y lo resolvieron la mar de bien.

No soy ninguna gurú de nada pero creo que si todo va bien, lo van a petar. Ya era bastante inverosímil lo repleta y receptiva que estaba la sala para tratarse de un primer concierto de una banda que acaba de nacer. Foehn Records presentaba sus nuevos polluelos esa noche: el proyecto experimental de Emili Bosch y Malcus Codolà, b1n0, que teloneaba a Myōboku, la pretenciosa propuesta de Marina Herlop y Òscar Garrobé.

Si Egosex fue mi gran revalación de 2019, a dos semanas de haber comenzado el año, b1n0 ya se ha convertido en mi gran revelación de 2020. Comparten esta mezcla de géneros tan curiosa, pero siempre priorizando la electrónica; además de una puesta en escena futurista y lograda. Otro punto en común: cada canción aporta algo nuevo y consiguen dejar un poso en la mente. Ocurre que con una sola escucha ya se te queda la melodía en la cabeza, y la segunda vez reconoces los temas como si los hubieras escuchado varias veces. Así es como se hacen los hits.

A Egosex les he visto ya unas 5 veces y no me canso. A b1n0 espero verles este verano en todos los festivales.

b1n0. Foto © Víctor Parreño
b1n0 | © Víctor Parreño
b1n0. Foto © Víctor Parreño
Adriano Galante, b1n0 | © Víctor Parreño
b1n0. Foto © Víctor Parreño
Malcus Codolà, b1n0 | © Víctor Parreño
b1n0. Foto © Víctor Parreño
Núria Graham, b1n0 | © Víctor Parreño
b1n0. Foto © Víctor Parreño
Núria Graham, b1n0 | © Víctor Parreño
b1n0. Foto © Víctor Parreño
Adriano Galante, b1n0 | © Víctor Parreño
b1n0. Foto © Víctor Parreño
Pau Vehí, b1n0 | © Víctor Parreño
b1n0. Foto © Víctor Parreño
Laia y Pau Vehí, b1n0 | © Víctor Parreño
b1n0. Foto © Víctor Parreño
b1n0 | © Víctor Parreño

Autores de este artículo

Picture of Víctor Parreño

Víctor Parreño

Me levanto, bebo café, trabajo haciendo fotos (en eventos corporativos, de producto... depende del día), me echo una siesta, trabajo haciendo fotos (en conciertos, en festivales... depende de la noche), duermo. Repeat. Me gustan los loops.

PUBLICITAT

Continguts relacionats

SÓNAR 2025. Foto © Víctor Parreño

Sónar 2025: Veu local, escenaris que transcendeixen

En un context remogut per les contradiccions entre cultura i capital, van ser les veus locals les que van brillar amb més força, les que van demostrar que la música feta des d’aquí té la capacitat de provocar, de cuidar i d’obrir mons.

Concierto de Michael Kiwanuka en Barcelona. Foto Òscar García

Michael Kiwanuka: Lo bueno se hace esperar

El cantautor británico de origen ugandés Michael Kiwanuka presenta su sobresaliente último álbum ‘KIWANUKA’ (Polydor Records, 2019) ante una Razzmatazz repleta y entregada.

El coronavirus en la música. Foto © Sam Moqadam

Sobre el impacto del coronavirus en la música en vivo

COVID-19 pasará a la historia como el virus que vino a cambiar nuestro mundo, incluyendo el de la música en vivo. Marc Muñoz reflexiona sobre el impacto del coronavirus en el sector del directo y en la programación de conciertos.

Rocío Márquez & Bronquio. Foto © Dani Alvarez

Rocío Márquez & Bronquio: Rave flamenca

La cantaora Rocío Márquez y el productor Bronquio presentaron, en la sala Av. Paral·lel,62, Tercer Cielo, su primer trabajo en sociedad. El Grec 2022 arriesgó para ofrecer un concierto atrevido.

The Black Lips. Foto © Aitor Rodero

Black Lips: Clásico, pero no tópico

Los estadounidenses Black Lips presentaron su último disco de estudio ‘Sing in a world that’s falling apart’ (Fire Records, 2020), ante una Sala 2 de Apolo hambrienta de rock and roll.

Concierto de El Columpio Asesino en la Sala Salamandra. Foto © Miguel López Mallach

El Columpio Asesino: En el podio del indie

La Sala Salamandra acogió el concierto de los más que experimentados integrantes de El Columpio Asesino para seguir demostrando el nivelón del Let’s Festival en lo que a música indie se refiere.

Club de Nit

De la feina a casa i de casa a la feina… ha de haver-hi alguna cosa més. Ser del club et dona accés a:

Subscriu-te!

T’està agradant el que veus? Forma part de la comunitat musical de Barcelona